Holy Thursday

As I was working for and with Australian and not Filipino clients, I still had to work while all of my family was already in Pagsanjan. Worse is that since it will be a long weekend, there was tons of work to do. We were paid double plus a 200 allowance though, Thank God.

I finished my work at 3pm and headed home to Laguna. I was not looking forward to this trip, as I was fearing the worst for the traffic. Fortunately, none of my fears materialized. I was able to ride without a problem and was able to reach Pagsanjan in 2 hours.

Because of the hard work and the long trip, I was already very tired when I got to Pagsanjan. But as they are beginning to be our favorite games now, we still played Pictionary and Charades. This time however, we shifted teams and played with Tobby and Jalec. ( Jay and I still played with Lucky and Jen the first time and we STILL remain undefeated. HAHA) Went to the newly opened 711 in town after, and it was around 230 when we finally went to sleep. I was already bone tired by then.

Pictionary and Charades

Kagabi, naglaro kami ng Pictionary and Charades. Magkakampi si Lucky and Jen laban sa dynamite duo namin ni Jay. Hehe. At dahil dynamite nga kami, tatalunin ba naman kami?! Hehehe. Ang saya maglaro! Very exciting ang manghula, at nakakatuwa ring magpahula. Syempre kelangan mo galingan at maging creative sa pagpapahula dahil hindi naman ganun kadali ang mga titles. Halimbawa ay Raising Helen.. o kaya Sidhi. Hehe. Meron din naman madali na hindi namin mahulaan. Gaya ng 300 (sa pictionary). Nakuha na ni Jay ang 3 (tree) at hund (hand)... hindi lang niya makuha ang "red". Haha. Sobrang tili kami ng tili!

Nakakatuwa rin nung nagchaharades kami kasi syempre, masaya magarte at nakakatuwa rin panoorin yung mga umaarte. At syempre masya din dahil nahulaan namin ni Jay lahat ng pinahulaan nina Lucky. Hehe.
Nilibre nila tuloy kami ng Mcdo, kaya gusto ko na ulit maglaro.

Bunini

Siya si Bunini. Anak siya ng dati kong yaya, si Ate Thers. 20 taon kaming inalagaan ni Ate Thers. Naaalala ko pa na siya ang gumigising samin tuwing umaga para pumamsok sa iskwela, siya ang nagpapaligo, siya ang nagbibihis ( syempre nung mas bata pa kami), siya ang naghahanda ng aming almusal, ang nagluluto ng aming mga pagkain. May pagkataray si Ate Thers, pero mahal ko yun. Nung ako ay 20, umalis na siya sa amin at umuwi sa probinsya. Gusto na kasi niyang magkaanak. At di nga nagtagal, ipinanganak niya si Maria Trisha. Dindin ang kaniyang ipinalayaw sa kanya, at dahil iyon sa akin. Syempre diba, nakakatuwa naman na ipinagalan niya ang kanyang anak sa akin. ( Ngunit dahil ang hirap na 2 kaming Dindin sa bahay, Bunini nlang ang tawag sa kanya ngayon.) Nung ako ay ikakasal na nung ako ay 21, pinakiusapan siya ng aking mga magulang na bumalik sa amin. Pinagbigyan naman niya kami, at kasama niyang dumating si Bunini. Grabe, ang payat payat na ni Ate Thers nun, hindi kami halos makapaniwala. Yun pala ay dahil may sakit na siya. Dumating siya sa amin ng November, at nung Feb 25 (bday niya) ay pumanaw na siya. Di katagalan, nagpakamatay naman ang kaniyang asawa at naiwang ulila si Bunini.

Kaya kinuha siya ng aking mommy. Hindi legal ang pagampon sa kanya, pero inako na ni mommy ang responsibilidad sa pagpapalaki at pagaalaga sa munting bata (1 taon palang siya nun). Nung una, walang problema. Binibilhan si Bunini ng mga kailanganniya, inaalagaan siya, at masasabi ko ring, minamahal.

Pero iba na ata ngayon eh. Nung dunating si Andre sa bahay, nabalewala na si Bunini. Ay, mali pala ang balewala. Dahil ngayon, mas natuunan siya ng pansin, hindi nga lang magandang pansin. Lagi nlang siyang pinapagalitan, binubulyawan, pinapalo. Konting kibot, pagalit. Minsan, oo nga at makulit si Bunini. Pero sa palagay ko, naging ganun lang siya dahil natuto na siyang lumaban sa mga taong lagi siyang inaaway. Sa amin naman kasi ni Jay, hindi siya sumasagot, at lagi lang sumusunod.

Naawa na tuloy ako sa kanya. Wala na siyang magulang. At mukhang wala naring nagmamahal sa kanya. Pinipilit namin ni Jay na ibigay ang dapat na pagmamahal o atensyon na nararapat sa kanya, pero hindi sapat ang kaya naming ibigay. May 2 anak rin kami na dapat mahalin at pagbuhusan ng pansin. Tuwing naiisip ko tuloy ang kalagayan nung bata, naiiyak ako. Paano ang magiging buhay niya? Oo nga at may nakakain siya, may naisusuot na damit.. Pero yun lang ba ang kailangan ng isang bata?

Moving Out

I want to move out.

At the start of the year, or actually, even way before that, I have promised myself that I will save enough to be able to live independently. Now, it's the fourth month of the year, and I am no closer to reaching my plan. Admittedly, my passion for that goal sometimes waned, just pushed aside as I think and move for more plausible plans, such as having a honeymoon.

Today though, as with the past couple of days, the fire has engulfed me once again. I am being moved by a passion so intense, making me think endlessly of possiblities that would enable me to reach my goal.

I have computed and recomputed my budget numerous times, hoping to get the expenses smaller each time. I have recounted my finances, this time hoping that they would increase each count. I have thought and engaged in several sidelines, in the hope that they would be enough to fill in my lacking finances. Unfortunately, none is to suffice.

I have even tried my luck in the lotteries, who knows, that small ticket might hold the keys to my future. Some might see it as hopeless, some as even stupid. I dont care. If 10 pesos is all I have to lose for a chance of fulfilling my dreams, then why not? Anyway, I am not leaving everything up to chance. I am simply doing all that I can. Even stupid things.

Now, I am still planning, hoping and praying. Doing all I can to reach my goal. I have always prided myself as being madiskarte and being able to do what needs to be done to reach my goals. I will not fail myself now.

I will move out.

The Mayor's House

Went to the house of Mayor ER Ejercito last Sunday. The reason: Jay being invited to run for counsilor. Naturally, as befitting Jay's personality, he declined. No amount of courting and very hopeful predictions from the mayor and all the other counsilors made him say yes. Anyway, took pictures of some of the items there while waiting for Jay to be convinced...

Random Thoughts At The Office

Sabi nila, kapag magsulat ka raw sa isang journal, walang kailangang topic, walang kailangang flow.. Nirerecommend nga ng mga psychiatrists, para sa mag taong magulo ang isip, or kahit sa mag ataon lang na gusto ng deeper understanding sa sarili, na kumuha lang ng bolpen at papel, at magsulat ng magsulat ng kahit anu lamang na papasok sa kanilang utak.

Kaya ito ang gawin ko ngayon. Gusto ko kasi magsulat, pero wala naman akong maisip na topic. Kaya pagbigyan niyo na ako ngayon at ako ay dadaldal ng walang katuturan. Ano ba ang mga iniisip ko ngayon? Medyo marami, halo-halo, pero wala namang mabigat na isipin. Mga lakad at plano sa weekend, budget sa parating na sweldo (yehey), mga gusto kong bilhin ( mga dvds ng series ), mga outings na hindi matuloy-tuloy (officemates, family and honey), pasalubong sa anak ko, ang baby kong may sakit, ang baby kong makulit, at syempre ang mahal kong asawa.

Ang sarap kasi ng ganito, wala masyado ginagawa. Sa totoo lang, yung mga kasama ko, reklamo ng reklamo na walang trabaho, at nagagalit sila kapag may ibang gumagawa ng trabaho namin. Pero ako, keber ko ba kung walang trabaho! Masaya nga eh! May oras akong magmuni-muni, magsulat, maginternet, manood ng dvd... Magawa ang kahit anong gusto kong gawin.. Matulog nlang ata ang hindi ko pa nagagawa dito eh. Although sinabi naman ng boss namin na kapag puyat, o masama ang pakiramdam, magsabi lang at papayagan niyang umidlip sandali. O diba?

Yun nga lang, kapag wala akong ginagawa, minsan naiisip ko na sana nasa bahay nlang ako, kasi nandun ang pamilya ko eh... Pero syempre.. sabi ko nga, hindi man ako nagtratrabaho, kumikita pa rin naman ng pera eh. So konting tiis at tyaga nlang.

FOILED PLANS

Excited pa naman ako. Dapat punta kami sa amin this weekend. Wala lang, team bonding sana, just to have fun and enjoy each other's company. Plantsado na ang lahat, ayos na nag budget, ayos na ang logistics... pero bigla.. hindi na tuloy... sayang.. nakakafrustrate, nakaka-sadden... When you plan things, get excited about it, and then hinid lang siya matuloy basta. Nakakawalang gana.

Backyard

*A SHOT OF OUR NATURE-INSPIRED BACKYARD SWIMMING POOL

Gustong-gusto ko sa bahay namin sa Pagsanjan, Laguna. Masarap kasi tumambay dun dahil maganda ang tanawin, maginhawa ang ihip ng hangin, at tunay na nakakapayapa ng damdamin. Gusto ko kasi talaga ang tanawing may tubig. Para bang napaka peaceful ng buhay sa may tubig. May problema ka man, pwede mo itong ipadala sa agos ng tubig. Kung gugustuhin mo, pwede ka ring tumubug sa tubig, at lunurin ang problema o linisin ang iyong sarili. Maginhawa pa. Hehe.

I Have A New Phone!!!!!

I am so happy with my new phone!!! Actually, it is not because it is a state-of-the-art phone, its just that I got it for free! Hehe. It is Moto C261, colored (65K), with camera and has a slim and elegant design. I got it when I subscribed to Sun's P350/mo line. Sulit! Now I get to text to Sun Subscribers unlimitedly (my whole family is using Sun Ü), I get to have 250 free texts to other networks, and I still have P200 consummable for voice calls. Sulit talaga!

Movie Poster

Pwede na bang movie poster ng isang horror movie ito? Hehe.. Hindi ko sinasabing mukhang mumu yung picture ha... Ü The mumu is somewhere out there.... Ü

Hindi ako nakakapagpost

Ilan araw na ang lumilipas at hindi na ako nakakapagpost.. Medyo busy kasi... INaayos ko kasi ngayon ang aming station. Nagdodownload din ako ng mga kanta na inilalagay ko sa pc ko para naman hindi ako mabore sa aking magiging trabaho. Hehe. Kaya hindi ako masyado nakakasulat. Idagdag pa doon na binabasa ko ngayon ang Along Came A Spider ni James Patterson. Maganda siya at talagang medyo may pagka-suspense. Hindi tuloy ako nakakapagsulat tuwing break dahil nagbabasa nalang ako dahil hindi ko na mahintay kung ano ang magiging katapusan ng libro. Haha. Basta, pasensya na kung hinid ako nakakapagsulat... promise, babawi rin ako....

Kabwisit Ka

Nabwibwisit ako sa babae na ito. Galit ako sa kanya. Kilala niyo ba sya? Kung medyo nagtatago ka sa lungga at hindi nakakanood ng tv, basa ng radyo o d man lang nakikipagusap sa mga tao sa paligid, siya si Hope Centeno, di umanong babae ni James Yap. Hindi ko siya hiuhusgahan sa pagiging babae ni James di umano. Sakali mang totoo nga ang kanyang mga pinagsasasabi, kahit d man maganda, kaya kong unawain ang kanyang pagmamahal kay James. Kasalanan mang ituring ang umibig at makipagrelasyon sa isang may asawa, naiintindihan kong pwedeng mangyari yun kahit kanino. Kaya patawarin na natin siya doon. Totoo man o hindi.

Ang kaso, hindi lang naman yun ang kababuyang ginawa niya. May lakas ng loob pa siya na lumabas sa tv at mga dyaryo, ang magpainterview at isiwalat ang kung anu anong detalye sa siumanong relasyon nila ni James. Anong klaseng babe naman ang kailangan pang ibroadcast sa buong mundo ang mga bagay na dapat nga ay ikinahihiya na niya. Tama na ang nagkasala siya sa pagpatol kay James, pero ang manira pa talaga sa harap ng maraming tao ay sobra na. Sinasabi niyang kaya siya lumabas ay para ipagtanggol ang sarili niya sa paghuhusga. Sana alam lang niya na hindi siya kilala bago siya lumabaas. Walang huhusgahan dahil walang pangalan, walang mukha at walang taong naiuugnay sa nasabing problema ng magasawa. Natapos na san doon. Ngunit kailangan pa niya talagang kuhanin ang atensyon ng lahat at subuking magpasikat. Ayan, oo, sikat na siya. Pero hindi niya nakuha ang kagustuhan niyang malinis ang pangalan niya Dahil sa kanyang ginawa, mas nabwisit sa kanya ang tao, mas hinusgahan na siya. Tsk Tsk.

Nagagalit ako dahil asawa rin ako. Kung may tatangkang manira ng pagsasama namin gaya ng ginagawa nitong babaeng ito, talagang gera ito. Nagagalit ako dahil tao akong may puso. Kung magkasala man ako, hindi ko naman ipangangalandakan pa at ipamumukha sa mga taong sinaktan ko at mga taong walang pakialam. Magsisisi ako at mahihiya. Nagagalit ako dahil kawawa naman si Kris. Pagbigyan na natin siyang lumigaya. Everyone deserves to be happy. At nobody's expense.

Letters & Blogs

I am reading Sam's Letters to Jennifer by James Patterson right now, and I am just inspired to write many letters as well. There are so many thoughts that I want to express, feelings that I want to share, stories I want to tell. I have always been into letter writing. Since grade school, I would have a friend that I would be writing letters to everyday, even if we see each other daily as well. I guess there is something about writing that makes me feel good. The freedom that I get to express myself without interruption, the hope that your words will be read and understood by the recipient, the feeling that you are sharing yourself to someone. It makes me understand myself better, connect with someone, and to celebrate all the things, wonderful and bad, that is happening in my life. Living life is good. Actually feeling and reveling in it is much better.
So I should blog more often.
I think blogs are letters without specific recepients.
Blogs are my letters to the world.

I'm Not Practising Enough

I havent really taken much pictures these days.. Bad... I really try to take as much pictures as I can, but sometimes there's just nothing for me to capture. Lame excuse. I'm reprimanding myself now. Try harder Dyanne. Work harder. If you want to be good, if you want to learn, you've got to practice... Shame on me. Haha.